دلم میخواهد یکبار دیگرکنــارت چهارزانو بنشینم و همه حرفهائی که توی دلـــم انبار  شده بگویم . بگویم که چقدر از شیار گوشه چشمانت خوشم می آید و چقدر حرف  نگفته در چشمانت خواندم . دلم میخواهد سکوت کنی و نگاهم کنی و من حرفهایم  را بزنم .دلم میخواهد از آنروز برایت بگویم که مرا جلو هنرستان پیاده کردی و من با  عجله پیاده شدم و از لای میله های بیمارستان گل سرخی چیدم و به تو دادم .  چشمانت برقی زد و گفتی : گل باشی ولی عمر گل نداشته باشی .

دلم میخواهد برایت از آنروزی بگویم که دستم را از پنجره بیرون برده بودم تا خداحافظی  کنم . تو دستهایم را ول نمیکردی و دنبال ماشین میدویدی . هربار به آنروز فکر میکنم  قلبم میگیرد . کاش دستهایم را ول نمیکردی .

دلم میخواهد از همه آنروزهائی که پول را بین مشتهایت مخفی میکردی تا من نبینیم  و بچه های فقیر، شاد و پر سر و صدا دنبالمان میدویدند ، بگویم . از همه سخاوتی که  داشتی و فکر میکردی من نمیفهمم و از همه بی کس شدنت ... دلم میخواهد بگویم  میدانم چقدر تنهائی و میدانم لیاقت تو خیلی بیشتر از اینهاست .

دلم میخواهد بگویم که بهترین خاطره ام با تو همان شبی ست که دست دور بازوانت  انداختم و تمام شهر را قدم زدیم . همه آن کوچه و خیابانهائی که از آن خاطره داشتی .  دلم میخواهد از آن بعد از ظهر پائیزی بگویم که گفتی کنارت بنشینم . کتاب را باز کردی  و بلند خواندی :میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه راه است ...

گفتم : آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد .نگران نباش !

سرت را روی پاهایم گذاشتی و خوابت برد . میدانم اینرا هم یادت نیست . میدانم که  شاید هیچکدام اینروزها یادت نباشد .میدانم که شاید مرا هم به جا نیاوری اما این  آرزوی من است که یکبار دیگر چهارزانو  کنارت بنشینم و حرفهای نگفته ام را بگویم .

 

 ( مدتی نخواهم بود . این به معنای خداحافظی نیست .

حال پدرم خوب نیست و من حرفهای نگفته زیاد دارم . به امید دیدار ! )